Vanmorgen vroeg is het gaan regenen en dat blijft het  vandaag met enige regelmaat doen. In het dorpje aan de zee maken we een foto van een stenen schuurtje op palen. Die zien we hier veel. Volgens ons zijn de schuurtjes oud en worden ze gebruikt voor opslag van voedsel.  We weten het niet en er staat niets over geschreven in de reisgids.

We vervolgen de reis richting Portugal. We willen weer in een natuurgebied gaan staan, Park National da Peneda-Geres. Via Santiago de Compostela en Ourense rijden we richting de grens van Portugal. Een stuk onder Ourense komen we op een nieuwe snelweg die zelfs niet op de nieuwe routekaart van de ANWB staat. Wel vreemd maar de Tom Tom kent de weg wel.  Via Celanove en Bande komen we bij het park aan. Het Nationale park is prachtig. Veel verschil in hoogte, diepe ravijnen, snel stromende riviertjes en heel erg groen van kleur. Helaas regent het een groot deel van de tocht wat de rit over de smalle, hobbelige, af en toe steile en zeer bochtige weg lastig maakt. De Tom Tom wil ons zelfs een onverharde weg in sturen maar met dit weer vinden we dat niet verantwoord. Via een grote omweg komen we toch op de plaats van de bestemming. De Campo de Geres is zelfs nog aardig bezet. We zijn benieuwd hoe druk de Portugezen zijn. De klok staat hier een uur vroeger en om 20.00 uur is het al donker. 

Vandaag gaat de reis naar Santiago de Compostela. Het grootste deel van de weg rijden we over prachtige wegen met heel veel viaducten. Het is absoluut niet druk op de wegen. Af en toe rijden we bijna in de wolken en even later is het weer prachtig weer.

In Santiago de Compostela gaan we naar een parking waar bussen en campers mogen staan. De parkeerwachter geeft ons een plattegrond met daarop al ingetekend hoe we moeten lopen. We kunnen ook een bus nemen maar het is maar 2 km naar het centrum. 

 Bij de beroemde kathedraal aangekomen zien we dat de torens in de steigers staan. Aan een van de torens hangen doeken zodat je kunt zien wat je mist. Bij de tweede toren zijn ze die doeken juist aan het ophangen. Op het plein voor de kathedraal is het redelijk druk. Binnen in de kathedraal zijn wel veel bezoekers. Er staat een lange rij mensen die de zilveren mantel van het beeld van de H. Jacobus willen kussen (brengt geluk). Bij het hoofdaltaar hangt een groot wierookvat. Volgens de boeken zijn er acht man voor nodig om het wierookvat heen en weer te slingeren. Ook binnen in de kathedraal staan er steigers. Wij hadden ons er meer van voorgesteld.

Rondom de kathedraal staan oude gebouwen. Op een van de gebouwen staan bijzondere kunstwerken. Het zijn allemaal manfiguren.

 We bekijken het centrum. Er zijn souvenirwinkels die de bekende St. Jacobsschelp,  stokken met kalebassen en vilthoeden verkopen. Verder natuurlijk armbandjes met een bedeltje, rozenkransen en T-shirts. We zoeken een gezellig terras en genieten van de mensen om ons heen. We raken aan de praat met een Nederlander die vanaf de Franse Pyreneeën naar Santiago de Compostela (580 km) is gelopen. Hij heeft er vijf weken over gedaan. Het had voor hem niets met religie te maken. Wel de voldoening om deze tocht te maken. Volgens hem lopen per jaar 300.000 mensen de tocht. Onderweg slapen in een herberg, soms wel met 30 man op een zaal.

Wij lopen onze eigen tocht maar dan naar de camper. We gaan naar een plaatsje aan de kust, Lires.

We staan weer op een camperplaats en nu op 50 meter van het strand. Binnen 10 minuten zwemmen wij in de zee. Koud maar heerlijk verfrissend. Op het strand staat zelfs een douche (koud) waar wij dankbaar gebruik van maken. De laatste bezoekers van het nabij gelegen restaurant vertrekken pas om 02.00 uur, dat was nou weer jammer. 

We gaan van het park Picos de Europa weer terug naar de kust.  We rijden weer door de kloof  Desfiladero de la Hermida net als 3 dagen geleden. Het is bewolkt maar de route is nog steeds spectaculair.

 Langs de kust is het weer wel beter. Tot nu toe hebben we prima wegen gehad. De weg langs de kust gaat weer door een berg landschap. Af en toe zien we de zee, mooie baaien en dorpjes. De huizen zien er goed uit. Waar je ook rijdt, overal ziet het er schoon uit. We rijden via Ribadesella, Gijon, Cudillero en Luarca naar Navia. Daar is aan de kust bij Coana een camperplaats die een mooi uitzicht belooft.

Het mooie uitzicht is er zeker. Het is een camperplaats hoog boven de zee. Als wij er aankomen staat er al een Spanjaard en later komen er een Fransman en nog twee Spanjaarden bij. Wij installeren ons en gaan vervolgens een wandeling maken. Eerst naar de vuurtoren en daarna via heel veel traptreden naar het strand. Volgens de beschrijving zou de afstand 150 meter zijn maar het voelde als 500 meter. Op het strand lag grijs zand. De rotsen waren van lavasteen. Er rolden mooie golven naar het strand, dit was zeker een geliefde plaats voor boardsurfers.

De weg terug naar de camper viel wel tegen want al die trappen moesten ook weer beklommen worden.

We konden tot ’s avonds laat heerlijk buiten zitten. Het was er heerlijk rustig. Jammer dat ’s nachts om half vijf de vuilniswagen zijn werk kwam doen.

We starten de dag met een lekker portie zon. Om kwart voor elf vertrekken we voor een wandeling in de omgeving. Het eerste deel van de wandeling gaat via de weg steil omhoog. We zijn op weg naar een klooster:  Monasterio de Santo Toribio de Liebana. Het is een flinke klim maar het geeft ook een kik als je ziet dat de meeste mensen met een bus worden gebracht. We bekijken de kloostergang en de kloosterkerk. 

Hierna lopen we richting een kapelletje met de naam San Miguel (ook de naam van de biersoort van Spanje). Bij het kapelletje loopt een weg naar beneden. We besluiten die weg te nemen want dat is leuker dan weer dezelfde weg terug te nemen. Beneden aangekomen zien we een verkeersbord, nog 3,5 km naar Potes. Er is langs de weg zelfs een stoep gemaakt zodat we heel veilig kunnen lopen. De uitzichten zijn prachtig.

We zakken nog verder af naar het stadje Potes. Het is inmiddels 13.15 uur, tijd voor een hapje en een drankje. Het is te hopen dat we na de maaltijd nog terug naar de camping kunnen lopen. (spierpijn, volle maag,alcohol)

We hebben de camping gehaald maar vanaf Potes naar de camping liepen we wel in de volle zon en dat is behoorlijk warm. Die Spanjaarden zijn zo gek nog niet met hun siësta. Vandaag hebben we toch weer 8 km gelopen.

Later in de middag als we wat uitgerust zijn begint het te regenen. Het is een fikse onweerbui die in het dal blijft hangen. We stellen het zwemmen maar even uit. Misschien vanavond nog anders wordt het de douche.  

We gaan vandaag vroeg op pad, te voet naar het dorp Potes. Onderweg genieten we van de mooie vergezichten. Potes is een leuke plaats. Er zijn smalle straatjes, pleintjes en vooral eettentjes. Je kunt op heel veel plaatsen iets eten of drinken. Natuurlijk zijn er ook souvenir winkels.

Wat zeker opvalt is dat alles schoon is. Er ligt geen rommel op straat, alles wordt goed geveegd. Overal bloemen in overvloed. Vooral de petunias doen het hier heel goed. Na een kopje koffie gaan we naar een mercator voor de boodschappen. Terug naar de camping is wel bergopwaarts. Het is bovendien nog  warm ook. Vanmiddag maar weer lekker naar het zwembad. 

Van Lekeitio naar de grote weg rijden we weer door een prachtig gebied met smalle wegen en heel veel bochten. Wij zijn niet de enige die gebruik maken van de weg want er zijn veel wielrenners (voornamelijk mannen) joggers, wandelaars met volle bepakking, motorrijders, vrachtwagens maar weinig vakantie verkeer.

We rijden via de grote weg langs Bilbao, Santander en Torrelavega naar Potes.  De wegen zijn prima. Als we de bebouwing in de plaatsen bekijken zien we veel nieuwbouw. Dit is zeker niet het arme deel van Spanje. Op de bergen zie je verspreid huizen liggen, het lijkt Zwitserland wel. Het grootste deel van de route loopt langs de golf van Biscaie.  Wel totaal anders dan het vlakke Nederland. Hier zie je veel bergen, hoge rotsen en af en toe een strand met mooi wit zand.

Potes ligt in nationale park: Picos de Europa. Deze naam is ontstaan doordat zeelieden vroeger bij terugkomst als eerste de toppen van de Picos konden zien. De weg naar Potes loopt via een Gorge vergelijkbaar met de Ardeche in Frankrijk. Er is wel een verschil. In de Ardeche zijn speciale stopplaatsen gemaakt maar op deze “Desfiladero de la Hermida”  was er voor ons geen stopplaats. Wim had alle aandacht voor de weg nodig maar ik kon heerlijk rond kijken.

De camping La Viorna is prima. We hebben een mooie plaats met zicht op de bergen en er is een heerlijk zwembad. ’s Avonds is het gewoon stil en ’s nachts koelt het heerlijk af.

Via een prachtige weg door de bergen vlak achter de zee rijden we naar Lekeitio. Helaas is het in het begin van de route erg bewolkt/mistig. We kunnen van de uitzichten op zee nauwelijks iets zien.

We rijden een groot deel langs de kust. Er zijn hier aan de kust hoge rotsen en af en toe een strand waar veel mensen zich al in zee wagen. Een geliefde sport is hier  op een board op de golven glijden. Jammer dat er zo weinig stopplaatsen zijn om even te genieten van het uitzicht.

Ook nu zijn we op tijd in Lekeitio. We gaan meteen het stadje verkennen. We zien smalle straatjes waar de was lekker buiten hangt. Het doet ons denken aan Napels. Op heel veel plaatsen zijn kleine cafeetjes en/of kroegen en het is er gezellig druk. 

Bij de haven aangekomen zien we dat er een kermis is. Ook is hier een mooi wandelgebied. Er wandelen niet veel mensen (waarschijnlijk niet het goede tijdstip, de meeste mensen zitten op een terras wat te drinken) maar op de stranden zie je wel mensen. We gaan wat eten in een van de restaurants aan de haven (14.00 uur). Van lieverlee gaan de Spanjaarden ook eten, waren we toch nog iets te vroeg? We moeten wel wennen aan de herrie, onder de luifels klinkt het wel heel luid.

Na de maaltijd keren we terug naar de camper om daar wat in de schaduw te zitten. ’s Avonds wandelen we nogmaals naar het centrum en de haven. Het is er nu heel druk. Ook de kermis wordt druk bezocht. De plaatselijke harmonie geeft nog een muziek optreden. Wij denken dat er typisch Baskische liederen worden gespeeld want de kinderen beginnen met de ouders te zingen en te dansen. Het wordt ze met de paplepel ingegoten!  Om 21.30 uur is het donker en de meeste mensen keren huiswaarts, wij ook.