We blijven vandaag op de camperplaats. Lekker puzzelen, lezen en van de zon genieten. ’s Middags gaan we lekker zwemmen. Het water is heerlijk. Morgen gaan we weer verder en dan gaan we richting binnenland. Dit is dus de laatste keer dat we lekker in zee kunnen zwemmen. Eigenlijk jammer dat we zo weinig van de zee hebben kunnen genieten maar de meeste camperplaatsen of campings staan ver van de zee of de kust is niet geschikt om te zwemmen. Hier is het strand te vergelijken met de stranden van Goeree Overflakkee. Mooi bijna wit zand, niet zo veel schelpen wel veel zeewier.

We verlaten Ameixial en gaan richting Vila Real. Bij Vila Real is een camperplaats aan de rivier. Vijf kilometer voor deze plaats is ook een camperplaats maar dan aan zee. We gaan eerst daar kijken. Het blijkt een prima camperplaats te zijn. Er kunnen wel 100 campers staan maar iedereen staat ruim achter de ander in vier rijen. Het strand is op 100 meter afstand. Er loopt een houten plankier tot aan het strand. Ik neem ’s middags een heerlijke duik in de zee. De branding is heel matig dus je kunt er heerlijk dobberen in het warme water. Na het zwemmen in de zee kun je je afspoelen bij een douche bij de camperplaats (koud water maar dat kun je daar wel hebben).

’s Avonds gaan we het stadje verkennen en een restaurant zoeken. Het stadje heeft een lange winkelstraat maar veel panden zijn gesloten. We kiezen voor een restaurant waar toevallig ook een Fado avond op het programma staat. Eigenlijk zijn alle tafeltjes gereserveerd maar de eigenaresse ( een Belgische die daar al 13 jaar woont) vindt nog een plaatsje  voor ons. De maaltijd is matig van kwaliteit maar de gezelligheid in het restaurant maakt alles goed. Er is een optreden van twee accordeon spelers en zowel een vrouw als een man zingen Fado liederen. De zangers worden begeleidt door een gitarist. Deze gitarist speelde ook accordeon en hij blijkt ook goed te kunnen zingen. Later horen we van de Belgische eigenaresse dat dat haar man is.

Vandaag blijven we rusten op de camperplaats. Er zijn gisterenavond nog twee campers bij gekomen (Fransen).  Wim gaat later in de ochtend op pad voor wat brood en aardappels.

Bij de lunch blijkt het brood oud te zijn. Dan geven we toch de voorkeur aan toast (noodvoorraad).

Wim gaat ’s middags op pad om wat foto’s van de omgeving te maken. Ik gun mijn verstuikte enkel wat rust. 

zicht op kurkfabriek, onze camper en de omgeving

typische schoorstenen in de Algarve

cacteeën zoals we die ook in Italië zagen

We vertrekken vandaag op tijd richting Faro. We nemen de kustweg. De afstand naar Faro bedraagt maar 90 km. In Faro rijden we naar de camperplaats. Dat is een mix-parking aan de haven, waar je mag overnachten. Een Afrikaanse man “helpt” ons aan een plaats. Hij vraagt een bedrag om op de camper te passen. We geven hem een kleinigheid, hij blij, wij blij. Benieuwd  of hij werkelijk oppast.

We lopen te voet naar het oude centrum, alles bij elkaar 500 meter. We zien de oude stadsmuur vlak bij de parkeerplaats. De boulevard is mooi opgeknapt. Het is zeker niet druk.

Aangekomen bij de kathedraal blijkt dat we voor de toegang moeten betalen, daar hebben we geen zin in, dat is al te vaak op een teleurstelling uit gelopen. We zien het bisschoppelijk paleis met de sinaasappelbomen er voor. We zien een paar prachtig bloeiende bomen tegen de gevel van een huis en een bedrijfje waar ze oude tegels met voorstellingen verkopen.

 Vandaag gaan we wat sfeer proeven in de stad. Na het plein van Dom Francisco Gomes met in het midden een obelisk van 15 meter hoog zijn we zo in het hart van de stad. We zien veel moderne winkels, veel restaurants en souvenir winkels maar ook chique winkels van bekende ontwerpers.

Eigenlijk is de binnenstad niet zo interessant en hebben we het wel gezien. We keren terug naar de camper. Van onze oppasser geen spoor te bekennen!

Op deze plaats blijven we niet overnachten. De vliegtuigen die op het vliegveld van Faro landen scheren over onze hoofden en tot overmaat van ramp rijdt er ook nog een trein op 20 meter afstand. We gaan een rondrit maken door de Serra do Caldeiro, dat noordelijk ligt van Faro.

Na een paar kilometer ben je uit de drukte van de kust zo in een heel stil gebied. Onze eerste stopplaats worden de ruïnes van een Romeinse villa rustica (herenboerderij) uit de tweede eeuw na Chr. De restanten van mozaïeken zijn mooi om te zien. Wij zijn de enige bezoekers in een groot complex.

 De volgende stopplaats zijn de tuinen van het Palacio de Estoi. Volgens onze groene gids moeten de tuinen prachtig zijn maar het Palacio zou erg verwaarloost zijn.  Eenmaal aangekomen zien we dat het Palacio er prachtig uitziet. Dit had een waarschuwing moeten zijn. Blijkt het geheel omgetoverd te zijn tot een luxe hotel. De tuinen zijn alleen toegankelijk voor de eigen gasten.

We rijden door de Serra verder. Het is hier wel dor maar tegelijkertijd ook heel mooi om te zien. Na een bochtig parcour gaan we bij Ameixial  op een camperplaats staan, eigenlijk in de middle off nowhere.  Een stel uit België staat hier al een paar maanden. Ze vinden het leuk om met ons te kletsen. Deze Belgen zijn negen maanden per jaar in Portugal en meestal op deze plaats. Het is hier gratis en er is toch elektriciteit. Voor drinkwater moeten ze naar een bron. De rust is verademend na de drukte aan de kust. We zitten tot ’s avonds laat buiten. 

Na het ontbijt stappen we weer op de fiets maar nu gaan we naar het plaatsje Luz, dat ligt maar op 2 km afstand. Het ziet er gezellig uit, knusser dan Lagos. Na het kopen van enkele boodschappen gaan we luieren op de camping. Vanavond fietsen we terug naar het plaatsje Luz want daar zijn leuke restaurantjes.

Ook in dit dorp/ stadje zijn  veel Engelsen. Dat hebben we overal in Portugal al gemerkt. Blijkbaar is dit een favoriet land voor de Engelsen. Het is hier lekker warm en iedere dag regen zijn de Engelsen wel gewend. Dat de boodschappen goedkoop zijn en de meeste restaurants een maaltijd serveren onder de € 20,-- is ook heel prettig.

Na het ontbijt stappen we op de fiets om een bezoek te brengen aan de stad Lagos. De afstand is maar 7 km en het is zelfs voor ons goed te fietsen. Alleen het laatste stuk naar de boulevard loopt steil naar beneden dus voor de terugweg is dat even tanden knarsen.

het oude fort

Beneden aangekomen gaan we eerst schuilen bij een oude stadspoort. Na het zoveelste buitje fietsen we op de boulevard.

zicht op de kade

Overal staan stalletjes waar ze de meest fantastische tochten op zee in de aanbieding hebben. Ook kramen met souvenirs ontbreken niet. We gaan naar de jachthaven en genieten daar van een kopje koffie. Wij besluiten om ook een boottocht op zee te maken, wij gaan dolfijnen kijken. De boot vertrekt pas om 14.30 uur dus we hebben nog tijd voor een fietstocht door de stad.

We gaan aan boord van een flinke boot op zoek naar dolfijnen. Na weer een regenbuitje kunnen we eindelijk op het bovendek genieten van de zon en de wind. Na een tijdje varen komen we inderdaad op een plaats waar we dolfijnen zien zwemmen. Er wordt ons uitgelegd dat de dolfijnen in een groep zwemmen met de jonkies en baby’s in het midden. Ze komen niet allemaal tegelijk naar boven maar steeds met vier of vijf.

De boot blijft wel op afstand. De dolfijnen verdwijnen  om even later een stuk verder weer boven te komen. De boot blijft ze volgen. Al met al kijken we wel 50 minuten naar de dolfijnen. Dan is het weer tijd om terug te varen. De boot lag inmiddels een heel eind van Lagos. Gelukkig is het de hele tijd droog gebleven dus kunnen we ook op het bovendek blijven.

Na een laatste drankje bij de haven fietsen we weer terug naar de camping. 

let op de lucht!

Lagos, strand

We verlaten onze gezellige buren (Belgen) en rijden richting de Algarve. De route gaat via Odemira, Odeceixe, Alfambra, Bordeira, Vila do Bispo, Ponta de Sagres naar het uiterste zuidwestelijke puntje van Portugal Cabo de Sao Vincente.

Onderweg zien we boomgaarden met fris groene dennenbomen maar ook heel dorre stukken. In een dorpje probeer ik een foto te maken van een windmolen.

Vanaf Bordeira naar Vila do Bispo is het een mooie groene route maar bij Ponta de Sagres is het een rommelig zooitje. Op een gegeven moment zien we op een stuk grond een enorme hoeveelheid geiten. Op het laatste deel van de weg naar  Cabo de Sao Vincente staan al veel auto’s geparkeerd. Dit is duidelijk een geliefd toeristisch punt.

 We maken wat foto’s  en we gaan even het oude fort bekijken. Hier is een camperplaats maar dit is niet onze favoriete plek dus we gaan kijken bij de camperplaats in Ponta de Sagres. Daar is wel een groot parkeerterrein waar al heel wat campers staan maar we zien geen bord dat toestemming geeft om hier te overnachten. We hebben geen zin in een prent dus we besluiten naar Lagos te gaan. Iets voor Lagos gaan we op een camping staan. Ook deze dag worden we meerdere malen getrakteerd op een bui.