We zouden de route naar Filly in twee dagen kunnen rijden maar het lijkt ons niet zo zinvol om al om een uur of drie in de middag de camper stil te zetten en dan pas de volgende dag verder te gaan. We maken de keuze om in een dag naar Filly te rijden en dan een stuk via de peage. Normaals kiezen we daar niet voor maar we willen nu niet meer door alle dorpjes rijden met al hun rotondes en gewoon opschieten.

Via Orleans, Parijs, Reims gaan we richting Filly. Wim heeft de kachel in Filly al aangezet dus we komen in een warm huis.
Dag lieve lezer, wij hopen dat je hebt genoten van onze belevenissen. Wij in ieder geval wel, het was weer een heerlijke vakantie.  

Het is heerlijk weer maar we besluiten toch naar huis te gaan. Via Mont de-Marsan, Marmande, Bergerac, Perigeux en Limoges gaan we op zoek naar een camperplaats. Onze eerste poging bij een dorpje net boven Limoges mislukt want op het terrein staat een kermis opgesteld. We moeten een stuk verder richting Chateauroux om een goede camperplaats te vinden. Volgens Wim zijn we hier al eens eerder geweest. Het is er in ieder geval rustig.

Burgos is onze laatste stop in Spanje geworden. We hebben inmiddels zo veel moois gezien dat het tijd wordt om de rust van thuis op te zoeken. Via Pamplona koersen we af op de Pyreneeën. Onderweg zien we nog verschillende groepjes mensen die de wandeltocht naar Santiago de Compostella lopen. Je moet de moed maar hebben om zo’n eind (400km of meer) te willen lopen! En ook in de regen die er nu af en toe is.

De tocht door de Pyreneeën is altijd weer mooi. We rijden bijna boven op een kudde schapen en maken nog een korte stop op het hoogste punt van onze route om een foto te maken. Deze top heet Ibaneta en ligt op 1057 meter.

We rijden op St. Jean Pied de Port aan. We zoeken een plaats op de camperplaats. Leuke plaats in een historisch dorpje. We gaan direct op pad om het dorpje te bezoeken. Het is er heel toeristisch en eigenlijk nog best druk met toeristen zo na het zomerseizoen. Wim heeft in ieder geval nog een stel mooie foto’s kunnen maken.

De fietsroute naar het centrum is mooi en gelegen langs een riviertje. Onderweg zien we veel wandelaars. Blijkbaar is wandelen een favoriete bezigheid voor  Spanjaarden.

Eenmaal aangekomen in het centrum staat de kathedraal in het zonlicht te gloren. We gaan onder de prachtige poort “Arco de Santa Maria” door. Het is een poort versierd met beelden van belangrijke mensen uit het verre verleden van de stad Burgos. Burgos was in de 12^e, 13^e en 14^e eeuw de hoofdstad van Spanje.

 Vlak bij de fietsenstalling rust een man uit op een bank. Deze man heeft de route naar Santiago de Compostela al gelopen want hij draagt de schelp. Wim probeert hem wat op te peppen!

De kathedraal ziet er imposant uit. Hij ziet er ook heel schoon uit.  Later lezen we op een bord dat de laatste restauratie in 2012 is voltooid.

Wij hebben al heel wat mooie kerken en kathedralen gezien maar hier is wel heel veel moois bij elkaar gebracht. Alles ziet er schitterend uit.

De bouw van de kathedraal is gestart in 1221 door bisschop Mauricio. De kerk is 84 bij 59 meter en daarmee de op een na grootste kathedraal van Spanje. Ze oogt gigantisch en werd in drie eeuwen  in verschillende fasen gebouwd door tal van grote Europese kunstenaars en architecten. Dankzij de audioguide die je bij de ingang mee krijgt kom je veel te weten over de verschillende altaren, beelden enz.

 De kathedraal bestaat eigenlijk uit een aantal aparte kapellen en iedere kapel heeft zijn eigen prachtige altaar, priesterkoor, beelden en schilderijen die vaak afkomstig zijn van kloosters.  De kapellen hebben een eigen bouwstijl  met een  koepel die weer anders is versierd.

Soms zijn kapellen uit de Middeleeuwen weer vervangen door nieuwe.

Een van de blikvangers is de gouden trap, die gemaakt is om het niveauverschil tussen de straten aan de ene en andere kant van de kerk te overbruggen.

De centrale koepel met sterpatroon mag er ook zijn. Onder deze koepel ligt het graf van El Cid en zijn vrouw. El Cid heette Rodrigo Diaz de Vivar en hij werd in 1043 geboren. De bijnaam El Cid, heeft hij verdient door zijn heldenmoed.

De kloostergang en aansluitend het museum zijn de laatste onderdelen die we bekijken.

Na zo’n 2,5 uur cultuur gingen we vervolgens maar ergens een hapje eten. Wim waagde zich daarbij aan een typische worst uit Burgos (een soort bloedworst), die ondanks de donkere aanblik best lekker smaakte.

We hebben vervolgens nog wat door de stad gefietst. Er zijn nog veel meer kerken in Burgos, maar zin om die ook nog te bekijken hadden we niet meer.  We hadden genoeg gezien.

Van Braganca naar de Spaanse grens is het maar 30 km. We laten Portugal achter ons. Het weer is redelijk. We rijden door centraal Spanje. Overal waar je kijkt zie je landbouw en maar heel weinig veeteelt. Het graan is al geoogst en dat levert daardoor een saai landschap op. Eindeloze stoppelvelden met op de achtergrond kale bergtoppen.  Het Portugal dat we net hebben verlaten oogde veel fraaier.

Tussen de graanvelden zijn wijngaarden. Wat opvalt is dat hier de stukken waar druiven verbouwd worden veel uitgestrekter zijn dan in Portugal. De druivenstruiken zijn al in herfsttooi.

Onze route gaat naar Burgos. De camping in Burgos ligt maar op 3 km afstand van het centrum. Morgen gaan we de stad verkennen.

Na een nacht en een deel van de ochtend met veel regen gaan we gewapend met onze plu’s de stad Braganca verkennen. We zoeken het oude stadscentrum op. Er zijn nog al wat huizen die er niet onderhouden uit zien. Blijkbaar is hier geen geld voor of de bewoners zijn weg getrokken. Er is namelijk wel nieuwbouw in een ander deel van de stad

 We bezoeken de kloostertuin van de kathedraal en daarna gaan we de kathedraal in. Een oud vrouwtje is zo vriendelijk om wat lampen aan te doen. Wim maakt wat foto’s ook omdat we het vrouwtje niet willen teleurstellen. Wij zijn op dit moment de enige bezoekers. We gaan ook nog even boven bij de plaats voor het koor kijken en nemen dan vriendelijk afscheid.

We lopen door de stad maar je wordt daar niet vrolijk van, het ziet er niet echt florissant uit. Veel vervallen of onbewoonbare huizen en winkels die een facelift nodig hebben. Een echt toeristisch oord kunnen we dit niet noemen. Toeristische winkels of kraampjes zijn er al helemaal niet.

Na een lekkere maaltijd gaan we richting kasteel. Het kasteel met stadsmuur en donjon ligt vlakbij de camperplaats. Rondom het kasteel zijn witte huisjes die ook nog gebruikt worden. De straten zien er zoals gewoonlijk schoon uit.

We zoeken de camper weer op en we gaan de rest van de middag de verdere reis bespreken.  Dit is de laatste dag in Portugal.

Het enige dat de dame van het VVV in Torre de Moncorvo  (zie gisteren) ons wel kon geven was een kaartje van de omgeving. Zij heeft daarop aangetekend waar we het Parque Argueologico do Vale do Coa konden vinden. De route er naar toe is weer een stukje naar het zuiden bij het plaatsje Vila Nova de Foz Coa.

Daar aangekomen zoeken we weer de VVV op en hoera deze keer krijgen we een dame die de cursus basis Engels met succes heeft afgelegd. We krijgen nu redelijk goede uitleg.
We gaan op weg naar het museum. Bij het museum kopen we onze kaartjes. We kunnen met een jeep mee naar de archeologische vondsten. Het zijn tekeningen gemaakt in de rotsen. Het zijn  graveringen in de open lucht daterend uit het paleoliticum (zo’n 20000 jaar geleden).

Bij de aanleg van een stuwdam (1992) werden deze rotstekeningen ontdekt . Na jaren van hevige discussies heeft een nieuwe regering besloten de rotstekeningen te redden door de aanleg van de dam stil te leggen.

 De rit naar de rotstekeningen per jeep duurt ongeveer 20 min. De tocht gaat over smalle bergweggetjes. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming lopen we een km naar de eerste vindplaats, vlak bij het water. De gids laat ons de tekeningen zien maar je moet goed kijken want sommige lijntjes zijn erg dun. Het blijken tekeningen op tekeningen te zijn.

We bekijken verschillende tekeningen op verschillende plaatsen. De gids vertelt ook dat zij de tekeningen bij avond met speciaal licht fotograferen om de tekeningen te bestuderen. De tekeningen zijn dat veel duidelijker te zien.

Na afloop worden we weer naar het museum teruggebracht. Daar kunnen we nog mooie vergezichten maken van de omgeving.

Na afloop rijden we naar de plaats Braganca. Onderweg maken we nog mooie foto’s van de omgeving.

We gaan op tijd op pad richting Torre de Moncorvo.  We komen in het gebied van de rivier  de Douro. Hier worden druiven verbouwd die vaak eindigen als port. Eindeloze heuvels met druiven struiken. Ieder plekje wordt benut. Het weer is niet al te zonnig. Een deel van dit gebied hebben we op weg naar Porto ook gezien en ook toen was het nogal wisselend weer.

De camperplaats in Torre de Moncorvo ziet er prima uit. We staan boven op een heuvel met uitzicht op de vallei van de Douro.

 Na de lunch lopen we naar het oude stadscentrum. We nemen een binnendoortje ( 1,5 km) anders moeten we wel 3 km over een steile weg naar beneden lopen. Het pad is wel erg steil maar we bereiken de binnenstad zonder problemen. We gaan op zoek naar de VVV. De jongedame bij de VVV heeft een mooi ingerichte ruimte met mooie vergezichten van de omgeving op de muren. Alleen.... zij spreekt  uitsluitend Portugees! (hoezo tourist information ??) Ze kan ons niet echt helpen dus wij gaan zelf maar het dorp verkennen. Het dorpsplein wordt bevolkt door oude kletsende mannen.

Via smalle straatjes komen we bij de kerk, gesloten. Dan maar rond kijken in het dorp. Het is een wat vervallen, armmoedig  centrum met piepkleine winkeltjes. We maken wat foto’s en na een kopje koffie gaan we weer terug naar de camper. Dezelfde route maar nu steil omhoog.

’s Avonds en ’s nachts steekt af en toe een flinke wind op maar het blijft wel droog.

We laten de overwinteraars achter op de camping en we gaan weer richting het noorden. De reis gaat Nisa, Vila Velha, Serta, Penela door de Serra de Lousa op weg naar de Serra da Estrella. Het zijn prachtige gebieden waar we doorheen rijden. We zien weer overal de olijfbomen, de sinaasappelbomen en zo hier en daar wat vee.  De bergen van de Serra da Estrella zijn op sommige plaatsen tot  ruim 1900 meter hoog. Het laatste stuk naar Oliveira do Hospital is een weg met veel bochten. We zijn op weg naar een camping.  De weg ernaar toe is een lange en zeer steile en bochtige afdaling. Eenmaal aangekomen bij de camping blijkt de toegangsweg zo smal te zijn dat we besluiten om niet naar die camping te gaan. We gaan op zoek naar de volgende camping, een camping met Nederlandse eigenaren. Uiteindelijk komen we op de camping terecht maar ook hier is de toegangsweg toe aan een grote onderhoud beurt. De camping wordt gerund door twee dames. Er is wel een toiletgebouw met een toilet en een douche maar al het andere moet nog worden gebouwd. De dames heten ons hartelijk welkom en zeggen ook dat de bouwvakkers morgen al om 7.30 uur beginnen. We hebben genoeg van het rijden dus we blijven hier overnachten. Een voordeel is wel dat het er doodstil is. 

Vandaag rusten we uit op de camping. Er is hier een prima internet verbinding dus we kunnen aan de blog werken en onze spelletjes spelen. Het is vanmorgen een beetje winderig maar het weer is prima. Morgen gaan we verder naar het noorden.

De streek Alentejo is een echte landbouw streek. In het zuiden zagen we veel velden waar tarwe heeft gestaan. Eindeloze boomgaarden met kurkeiken, olijfbomen ,sinaasappelbomen en citroenstruiken maar ook druiventeelt. Tussen de bomen zien we schapen en koeien lopen. Het is onbegrijpelijk dat die beesten kunnen leven van dat beetje gras. Het landschap is glooiend maar richting de Spaanse grens zien we bergen. Dit deel van Portugal is prachtig. Vandaag rijden we van Evoramonte naar het noorden. Zowel bij Estremoz als bij Portalegre zie je ommuurde kastelen op de toppen van de bergen. Wij rijden via een bochtige weg naar Marvao.  Het is een Middeleeuws plaatsje op 862 meter hoogte. Alleen de eigen bewoners (een paar honderd) kunnen er met een kleine auto rijden maar bezoekers moeten parkeren buiten de muren.

 Op de parkeerplaats hebben we al een prachtig uitzicht maar al lopend naar boven wordt het uitzicht steeds indrukwekkender. Via smalle straatjes met natuurlijk witte huizen komen we op de plaats voor het kasteel. Er wordt een markt opgebouwd voor een feest die avond en het geheel ademt  een Afrikaanse sfeer uit. We kopen een toegangskaartje voor het kasteel en gaan het kasteel van binnen bekijken.

Er is een waterput waar vroeger voor 6 maanden watervoorraad in kon. In de ruimte van de waterput klinkt alles met veel galm. In onze gids wordt je aangespoord om een lied te zingen.  Dat doen we ook. We lopen verder en bekijken de verschillende torens en komen bij de tweede ingang van de waterput. Wij horen er mensen praten en Wim probeert ze schrik aan te jagen door vervaarlijke kreten in het Engels te roepen. Even later komen we die andere bezoekers tegen en ze moeten hartelijk lachen om het gebeuren.

Wij lopen verder rond via de kasteelmuur. Het kasteel ziet er enorm massief en groots uit. Er zijn wel 4 niveaus van buiten naar binnen, iedere keer afgescheiden door een enorme muur. En als je de rotspartijen om je heen ziet kun je niet anders concluderen dan dat dit een onneembare vesting was. Het uitzicht naar de omgeving  is prachtig en je kunt rondom tot heel ver kijken.  Geen vijand die ongezien dit kasteel kon naderen.

Na een simpele maar lekkere maaltijd zakken we weer af naar de camper. We zoeken onze volgende camping net buiten Castelo de Vide. Het is een camping van 25 hectare gerund door Nederlanders. Er zijn hier veel campings met Nederlandse eigenaren. Er zijn hier enkele passanten zoals wij maar ook vooral overwinteraars.

Evora is een stad die op de lijst van Unesco prijkt. Die moeten we dus zien.
Bij de stad aangekomen kunnen we de camper vlakbij het centrum parkeren. Het oude centrum is volledig ommuurd. Via smalle straatjes lopen we de stad in, we moeten steeds klimmen. Ook hier zien we winkels met handnijverheid uit de streek. Zelfs tassen gemaakt van een dunne laag kurk.  In het centrum staat de grote kathedraal met zijn twee verschillende torens. Het is moeilijk om een mooie foto te maken vanwege de bomen en ook omdat je niet voldoende afstand kunt nemen, ze hebben het plein aardig volgebouwd.

Voor de kerk staan koetsjes te wachten op passagiers. We nemen een kijkje in de kathedraal maar blijkbaar komen we niet op het goede tijdstip. Het is middagpauze. Verder op het plein staat een Romeinse tempel. Uit de Romeinse tijd is ook een deel van een aquaduct overgebleven. We genieten van een kopje koffie met daarbij een lokale lekkernij, een soort kaascakejes (queijra). Op de terugweg zien we op een kerk beelden van mannen die een globe torsen. Grappig genoeg hebben deze beelden hier de bijnaam Os Meninos wat "de kinderen" betekent.

's Middags maken we een deel van de Megalietentocht. Het is een tocht die langs pedras talbas (gehouwen stenen) voert. Op weg naar Evora hebben we in het land al veel stenen gezien, vaak in groepjes bij elkaar. Onze tocht gaat naar de dolmen van Zambujeiro. Het is de grootste dolmen in Portugal. Wij zouden het een hunebed noemen. Het laatste stuk van de route leggen we te voet af, het loopt tussen de weilanden door. We zien inderdaad de dolmen maar je mag er niet meer in. Er zou een gang van 14 meter  zijn die leidt naar een grafkamer. Jammer dat er een afdak boven deze dolmen is gebouwd.

 

We vervolgen onze tocht naar een dolmen kapel. Helaas gesloten. Er is nog veel meer te zien maar dat komt een volgende keer wel. We zoeken een camping bij Evoramonte. Er is zelfs een klein zwembad om even op te frissen.

De route van vandaag is richting Monsaraz. Een dorpje vlak bij de Spaanse grens gelegen boven op een berg, dat diende als verdediging tegen de Spanjaarden en de Moren. Langs de Spaanse grens zijn veel van dit soort dorpen. Maar eerst doen we Serpa aan. Een stad met alle kenmerken van Portugese steden in dit gebied. Een (markt)plein met daaraan gelegen het stadhuis en natuurlijk de kerk. Ruim van opzet en natuurlijk betegeld met de kleine witte steentjes. De stad was ook voor de Romeinen erg belangrijk. Herkenbaar aan diverse gebouwen en een enorm aquaduct dat de watervoorziening

  regelde. In de stad staan een aantal zeer oude olijfbomen van meer dan duizend(!) jaar oud. Ze dragen nog steeds vruchten. Een grappig detail is een huis met dakterras waarvan de bewoner een uitstalling van allerhande beesten en figuren heeft gemaakt in fel blauw, een kleur die je hier veel ziet.

We gaan verder naar Monsaraz. Daar is onze volgende camperplaats en volgens informatie moet je daar een mooi uitzicht over de omgeving hebben. Bij aankomst wordt onze verwachting meer dan overtroffen.  De rivier Guiadiana, die we al eerder zijn tegengekomen, is daar voorzien van een stuwdam die een stuwmeer heeft veroorzaakt dat breed uitwaaiert tussen de lage bergtoppen en een enorm aantal meertjes en meren heeft veroorzaakt. Zoals gezegd ligt Monsaraz boven op een bergtop, zo'n 100 m boven het stuwmeer. Welnu, de camperplaats bevindt zich pal onder de stadsmuren en kijkt recht uit op het schouwspel van laag vlak land met al die meren. Een fantastisch schouwspel. Minpuntje, het weer is heiig en dus kunnen we de verte slechts door een waas zien. Maar dat nemen we voor lief.

Monsaraz zelf is afgesloten voor verkeer en ziet er uit alsof je je nog in de middeleeuwen waant. Smalle straatjes, kleine woningen, alles op elkaar gepropt. Er wonen momenteel nog zo'n 119 mensen. Een enorme verdedigingsmuur omringt de stad. Vanaf het stadje is het zicht op de omgeving haast nog fraaier dan vanaf de camperplaats. Ook  aan de andere zijden, waar allee land is, is het uitzicht overweldigend.