We vertrekken vandaag op tijd richting Faro. We nemen de kustweg. De afstand naar Faro bedraagt maar 90 km. In Faro rijden we naar de camperplaats. Dat is een mix-parking aan de haven, waar je mag overnachten. Een Afrikaanse man “helpt” ons aan een plaats. Hij vraagt een bedrag om op de camper te passen. We geven hem een kleinigheid, hij blij, wij blij. Benieuwd  of hij werkelijk oppast.

We lopen te voet naar het oude centrum, alles bij elkaar 500 meter. We zien de oude stadsmuur vlak bij de parkeerplaats. De boulevard is mooi opgeknapt. Het is zeker niet druk.

Aangekomen bij de kathedraal blijkt dat we voor de toegang moeten betalen, daar hebben we geen zin in, dat is al te vaak op een teleurstelling uit gelopen. We zien het bisschoppelijk paleis met de sinaasappelbomen er voor. We zien een paar prachtig bloeiende bomen tegen de gevel van een huis en een bedrijfje waar ze oude tegels met voorstellingen verkopen.

 Vandaag gaan we wat sfeer proeven in de stad. Na het plein van Dom Francisco Gomes met in het midden een obelisk van 15 meter hoog zijn we zo in het hart van de stad. We zien veel moderne winkels, veel restaurants en souvenir winkels maar ook chique winkels van bekende ontwerpers.

Eigenlijk is de binnenstad niet zo interessant en hebben we het wel gezien. We keren terug naar de camper. Van onze oppasser geen spoor te bekennen!

Op deze plaats blijven we niet overnachten. De vliegtuigen die op het vliegveld van Faro landen scheren over onze hoofden en tot overmaat van ramp rijdt er ook nog een trein op 20 meter afstand. We gaan een rondrit maken door de Serra do Caldeiro, dat noordelijk ligt van Faro.

Na een paar kilometer ben je uit de drukte van de kust zo in een heel stil gebied. Onze eerste stopplaats worden de ruïnes van een Romeinse villa rustica (herenboerderij) uit de tweede eeuw na Chr. De restanten van mozaïeken zijn mooi om te zien. Wij zijn de enige bezoekers in een groot complex.

 De volgende stopplaats zijn de tuinen van het Palacio de Estoi. Volgens onze groene gids moeten de tuinen prachtig zijn maar het Palacio zou erg verwaarloost zijn.  Eenmaal aangekomen zien we dat het Palacio er prachtig uitziet. Dit had een waarschuwing moeten zijn. Blijkt het geheel omgetoverd te zijn tot een luxe hotel. De tuinen zijn alleen toegankelijk voor de eigen gasten.

We rijden door de Serra verder. Het is hier wel dor maar tegelijkertijd ook heel mooi om te zien. Na een bochtig parcour gaan we bij Ameixial  op een camperplaats staan, eigenlijk in de middle off nowhere.  Een stel uit België staat hier al een paar maanden. Ze vinden het leuk om met ons te kletsen. Deze Belgen zijn negen maanden per jaar in Portugal en meestal op deze plaats. Het is hier gratis en er is toch elektriciteit. Voor drinkwater moeten ze naar een bron. De rust is verademend na de drukte aan de kust. We zitten tot ’s avonds laat buiten.