We laten het strand van Manta Rota achter ons en we rijden richting Vila Real. We bekijken de camperplaats. Het ziet er prima uit maar ik ben blij dat we toch in Manta Rota hebben gestaan. 

Zicht op Ayamonte

We rijden verder naar Castro Marim. We parkeren de camper op een grote parkeerplaats en gaan het kasteel bekijken. Het is een flinke klim naar boven maar dan heb je een prachtig uitzicht. Je kunt zo naar de Spaanse stad Ayamonte kijken maar ook de rivier de Guadiana is bijna tot aan de monding te zien. Geen wonder dat dit vroeger een prachtige verdedigingsplaats was. Aan de andere kant van het dorp zien we nog een kasteel. Vroeger waren die met de stadmuren verbonden zodat soldaten van het ene naar het andere kasteel konden komen.

Vanaf de muren hebben we ook een mooi zicht op de zoutpannen.

Het kasteel waar we nu staan wordt nog regelmatig gebruikt als decor voor spelen. Op het plein staat zelfs een heuse schandpaal. Het kasteel is ingericht als museum voor schalen en kruiken die in de loop van de tijd zijn opgegraven. Het plaatselijke voetbalveld is niet meer dan een zandbak.

We zakken weer af naar de camper en we gaan richting  Mertola. Via een nieuw aangelegde weg rijden we van de Algarve naar de streek Alentejo. We blijven steeds in de buurt van de Rio Guadiana. Onderweg zien we boomgaarden maar we weten nu nog steeds niet welke bomen het zijn.

Bij Mertola gaan we op de camperplaats naast de rivier staan. We hebben hier vandaan zicht op het plaatsje dat tegen de helling aangebouwd is.

zicht vanaf camperplaats op
 Mertola en de rivier Rio Guadiana

 Als het iets minder warm is gaan we via vele trappen en hele smalle straatjes op pad om de Igreja Matriz te bekijken. Deze kerk was oorspronkelijk een moskee maar is omgebouwd. De typisch mohammedaanse kenmerken zijn nog duidelijk aanwezig: een vierkant grondplan, een overvloed aan pilaren en buiten de torentjes. We bezoeken ook nog even de begraafplaats. Wat ons opvalt is de aanwezigheid van de vele opbergplaatsen voor urnen. Kennelijk is crematie hier geen uitzondering.

We lopen door de smalle straatjes en stappen bij de tourist informatie binnen. Er is daar een kamer ingericht  zoals dat hier vroeger ook was.

Als we verder willen blijkt het te regenen. De regen gaat over in een heuse stortbui. Deze bui houdt lang aan. We proberen te vluchten naar een café met mooi uitzicht maar als we daar aankomen blijkt het café gesloten. We zoeken een ander café en die vinden we. Het is er gezellig druk want iedereen schuilt voor de regen. We drinken er wat en we bestellen iets wat lijkt op nootjes of bonen of misschien wel amandelen die niet geroosterd zijn.  Wat het is weten we niet maar het smaakt goed als je het velletje niet mee eet. Een vrouw tegenover ons maakte ons er op attent dat je de velletjes niet moet mee-eten. Als het droog is keren we terug naar de camper. ’s Avonds gaan we nogmaals op pad om een restaurant te zoeken maar dat is nog niet zo simpel want de meeste zijn dicht. Uiteindelijk is er wel een restaurant maar de maaltijd houdt niet over.